شراب آلوده

مردم پیش حاکم رفتن!

و ازش کمک خواستن. حاکم به مرد گفت: خار رو بکن! مرد : فردا می کنم!
چون به جد، حاکم بدو گفت؛ این بکن
گفت: آری برکنم، روزیش من
همین جوری هر روز، پوریا دو دره کرد! تا اینکه خار یه درخت بزرگ شد؛
مدتی فردا و فردا وعده داد
شد درخت خار او؛ محکم نهاد(=ریشه)
یه روز حاکم بهش گفت: هی امروز و فردا نکن. هر چی میگذره این درخت بزرگ تر می شه و تو پیر تر و ضعیف تر می شی و روزی می رسه که تو نمی تونی اونو بکنی! پوریا به فکر فرو رفت و تصمیم به کندن خار گرفت.
تو که می گویی که فردا، این بدان
که به هر روزی که می آید زمان
آن درخت بد، جوان تر می شود
این کننده(=مرد) پیر و مضطر می شود
او جوان تر می شود، تو پیر تر
زود باش و روزگار خود مبر
اما نتیجه جذاب و شگفت انگیز مولانا:
خاربن دان، هر یکی، خوی(اخلاق) بدت
بارها در پای ، خار ، آخر ، زدت
خار همان کارهای بد من است که همیشه به من ضرر می زند!
بار ها از خوی خود خسته شدی
حس نداری؟ سخت، بی حس آمدی!
چرا من نمی فهمم و حس ندارم؟
یا تبر برگیر و مردانه بزن
تو علی وار، این در خیبر، بکن
یا علی بگو و مردونه بلند شو! و با این گناهان مبارزه کن!
یا به گلبن(=بوته گل) وصل کن، این خار را
وصل کن با نار(آتش)؛ نور یار را
دومین راهی که مولانا پیشنهاد می ده اینه که بریم پیش یه راهنما(که خود نور و هدایته) مثل همین مثنوی و قرآن و کتاب های خوب!
تا که نور او، کشد نار تورا
وصل او گلشن کند؛ خار تو را

منبع: شرح مثنوی مولانا- کریم زمانی