داستان سپهر، رضا،سجاد، محسن و مجتبی در مثنوی مولانا!

دیروز سپهر، رضا،سجاد و محسن برای خوندن نماز به مسجد رفتند!
و شروع به خواندن نماز کردن
چار(=چهار) هندو در یکی مسجد شدند
بهر(برای) طاعت راکع(رکوع رفتند) و ساجد شدند(سجده کردن)
هر کدوم با نیتی شروع به نماز خوندن کردن! بعضی شاید اهداف پلیدی در سر داشتند! بعضیاشون می خواستن سر خدا شیره بمالن!
هر یکی، یر نیتی تکبیر کرد
در نماز آمد به مسکینی و درد
اینجاست که آقا مجتبی که موذن مسجده! وارد می شه
سجاد به مجتبی می گه : وقت نماز شده یا نه؟!
موذن آمد، زان یکی لفظی بجست(حرفی پرید)
کای موذن: بانگ کردی؟ وقت هست؟
رضا به سجاد می گه: حرف زدی نمازت باطل شد!
گفت آن هندوی دیگر، از نیاز:
هی سخن گفتی و باطل شد نماز!
محسن با خنده: چی مسخرش می کنی عمو؟ نماز خودتم باطل شد!!!!!!!
آن سوم گفت آن دوم را: ای عمو!
چه زنی طعنه بر او؟ خود را بگو!
سپهر باخوشحالی: خدا رو شکر که نماز من باطل نشد!

آن چهارم گفت: حمدا... که من
در نیفتادم به چه(=چاه) چون این سه تن!
و باز هم اینجا مولاناست که رازهای داستان رو به زیبایی فاش می کند:
ای خنک جانی، که عیب خویش دید
هر که عیبی گفت، آن بر خود خرید(در وجود خودش عیب رو سرچ کرد!)
مولانا می گه نصف هر انسانی خوبی و نصف دیگرش بدی است
زان که نیم او ز عیبستان(عیب+ستان) بده ست(=بوده است)
و آن دیگر نیمش، ز غیبستان(=غیب+ستان=عالم معنا و خوبی ها)
مولانا می گه:اگر عیبی را که دیگران دارند تو نداری، راحت نشین! بعدا ممکنه به همون عیب مبطلا بشی!
گر همان، عیبت نبود، ایمن مباش
بوک(=باشد که)، آن عیب از تو، گردد نیز، فاش(=آشکار)
مثل شیطان که 700 سال عبادت خدا رو کرد و بعد از دستور خدا سرپیچی کرد و آدم رو سجده نکرد!
سال ها ابلیس، نیکو نام زیست
گش رسوا؛ بین که او را نام چیست!
رازهای دیگر داستان و در شرح مثنوی مولانا -کریم زمانی بخوانید.