شراب آلوده

شیری که از اونجا می گذشت گاو رو خورد و همون جا مشغول استراحت شد!
روستایی(=شاهد)؛گاو در آخر(=طویله) ببست
شیر؛ گاوش خورد، بر جایش، نشست
شب شاهد از همه جا بیخبر رفت تا از گاوه خبر بگیره!
روستایی شد(رفت) در آخر، سوی گاو
گاو را می جست شب، آن کنجکاو
رفت پیش شیره و شروع کرد تو تاریکی به نوازش کردن و دست مالیدن به شیره!!!!!!
دست مالید؛ بر اعضای شیر
پشت و پهلو، گاه بال، گاه زیر!
شیره با خودش گفت؛ اگه این روستا برق داشت!زهرش می ترکید و از ترس من فرار می کردی! لامذهب اینقد با پر رویی منو می خارونه که انگار من گاوم!

گفت شیر: ار روشنی افزون شدی
زهره اش بدریدی و دل، خون شدی
این چنین گستاخ، می خاردم
کو(که او) در این شب، گاو پنداردم
حالا ببینین مولانا چه استفاده شگفت انگیزی از این شعر می کنه!؛
مولانا می گه: خداوند به انسان می گه: ای انسان مغرور نام من رو بی خودی(مثلا گدایی که تو رو خدا، تو رو ابوالفضل....به من کمک کنید، یا مثلا می گن فلانی التماس دعا داره! یعنی پول می خواد!) به کار نبرید! این نامها الکی نیستند؛ همین نام من بود که بر کوه در زمان عیسی نازل شد و گوه رو تکه ، تکه کرد!
حق همی گوید: که ای مغرور کور(=شاهد)
نه ز نامم، پاره پاره گشت طور(کوه طور)
مولانا می گه چون ما از پدر و مادرمون نام های خدا و اعتقادات رو شنیدیم و ازشون غافلیم و فکر می کنیم چیزای کمی اند
از پدر, از مادر، این بشنیده ای
لاجرم(بنابراین) غافل، در این پیچیده ای
مولانا اگر ما بدون تقلید از پدر و مادر و مثلا بی دینایی که مسلمون شدن از این حقایق باخبر می شدیم اون وقت بیشتر به ما می نشست و به اونها عمل می کردیم و مثل فرشته وحی پاک و خوب می شدیم.
گر تو بی تقلید، از او واقف شوی
بی نشان، از لطف، چون هاتف(=فرشته وحی) شوی

منبع: شرح مثنوی معنوی-کریم زمانی